ผมจบการศึกษาจากวิทยาลัยโคลัมเบียในปี 1968 และได้ทำงานอย่างมืออาชีพเป็นนักดนตรีมานานหลายปี ในฤดูใบไม้ร่วง 1970, ฉันตัดสินใจว่าฉันจำเป็นต้องฝึกอบรมเพิ่มเติมในดนตรีและอื่น ๆ ผมได้ในรถของฉันและขับรถขึ้นไปบอสตันสำหรับภาคการศึกษาแรกของฉันที่ Berklee วิทยาลัยดุริยางคศิลป์

ฉันได้รับความสนใจในพระพุทธศาสนา, โยคะ, การขยายตัวสติ, คุณชื่อมันเป็นเวลาหลายปีเพื่อให้มันเป็นธรรมชาติสำหรับผมที่จะหาสตูดิโอโยคะในบอสตัน ผมพบว่าที่ศูนย์ East-West ภายใต้ทิศทางของแพทริเซีฮาร์วีย์ผู้เป็นครูที่ยอดเยี่ยมและเพื่อนได้ตลอดเวลา บังเอิญเธอเป็นหนึ่งในคนที่ช่วยนำ Chogyam Trungpa Rinpoche ไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาและอื่น ๆ ไม่นานหลังจากที่เขามาถึงที่นี่เขามาถึงสตูดิโอของเธอที่จะนำไปสู่​​การประชุมเชิงปฏิบัติการ - งานบริการทางเพศและรายได้ (การประชุมเชิงปฏิบัติการเหล่านี้เป็นเพียงตอนนี้มีอยู่ใน หนังสือเล่มใหม่ ที่เรียกว่างานบริการทางเพศ, Money:. ชีวิตจริงบนเส้นทางของสัมมาสติ)

ผมเคยได้ยินเขาสูงลามะจากทิเบตและไม่มีอะไรที่จะได้รับความเย็นในเวลานั้นดังนั้นฉันลงทะเบียนสำหรับการประชุมเชิงปฏิบัติการ ฉันรู้สึกประหลาดใจที่จะเห็นเขาใส่ในชุดสูทธุรกิจแบบตะวันตก (อาภรณ์ไม่ได้) และที่คืนวันศุกร์แรกของเขาให้พูดคุยค่อนข้างตรงไปตรงมาและค่อนข้าง "แบน" มันอยู่ในรูปร่างที่ไม่มีทางหรือรูปแบบทางวิญญาณ "titillating" หรือแม้แต่ที่ไม่ใช่จิตวิญญาณ titillating (แม้ชื่ออาจจะไม่เคยมีใครเปิดประตูสำหรับบางเสียงดังฉ่า) ขณะที่ผมจำได้ว่าพูดว่ามันเป็นที่เหมาะสม แต่แห้งและอาจน่าเบื่อนิด ๆ หน่อย ๆ

ขณะที่ผมเดินกลับบ้านเย็นวันนั้นฉันคิดกับตัวเอง "อืม ... ฉันจริงๆฉันแผลขึ้นเมื่อทุกสิ่งนี้และผู้ชายคนนั้นเพียงแค่ให้ลมออกจากยางของฉัน." ผมจำได้ว่าหัวเราะที่ตัวเองบิตเป็นฉันได้ของฉันแรก ( แต่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย) ประสบการณ์ของสิ่งที่ Rinpoche ชื่อเสียงหลังจากนั้นก็จะเรียกว่า "ต​​ัดผ่านวัตถุนิยมทางจิตวิญญาณ."

เมื่อฉันกลับวันถัดไปผมเริ่มที่จะจริงๆขอบคุณที่มีคุณภาพของการแสดงตนของเขาตรงที่เขาละเอียดอ่อนของจิตใจของเขาและความลึกของการฝึกอบรมของเขา

เขาให้แต่ละคนและคำแนะนำการทำสมาธิ 1-1 ในชั้นบนของห้องพักจากสตูดิโอโยคะ ผมจำได้ว่าขอให้เขาสำหรับมนต์บอกว่าผมเป็นนักดนตรีและที่ฉันคิดว่าฉันอาจเกี่ยวข้องกับเสียงได้อย่างง่ายดาย เขากล่าวว่า mantras ดี แต่พวกเขาจะชอบยาและคุณสามารถใช้พวกเขา แต่แล้วคุณจะต้องหย่านมทันปิดตัวเองพวกเขาดังนั้นบางทีมันอาจจะดีขึ้นเพียงเพื่อกำหนดความสัมพันธ์โดยตรงกับจิตใจ

เขาสอนแบบเปิดมากของการทำสมาธิที่นำเสนอยังคงอยู่ในระดับ 1 ของโปรแกรมที่เขาสร้างขึ้นเรียกว่าการฝึกอบรม Shambhala ซึ่งผมมารู้ทีหลังว่าเป็นส่วนผสมของ shamatha (สติกับความพยายาม) และ dzogchen (แบบเปิดมากขึ้นของการปฏิบัติที่สร้างความตระหนัก) หลายของการอบรมในช่วงต้นของเขาถูกในความรู้สึกที่ชาวพุทธสูงมากในแง่ของวิธีการที่เขานำเสนอวัสดุที่ให้เรา ผมคิดว่าในภายหลังเขาตัดกลับและสอนพื้นฐานของพุทธศาสนาในโรงเรียนสอนศาสนา 3 เดือนที่เราทุกคนได้เข้าร่วมก่อนที่จะถูกแนะนำให้รู้จักกับคำสอนของ tantric (สูงขึ้น)

สำหรับฉันที่จะสามารถที่จะนำเสนอ การประชุมเชิงปฏิบัติการ ตามคำสอนในขณะนี้เมื่อเร็วเหล่านี้เป็นความตื่นเต้นใหญ่ (ตกลงฉันจะพยายามที่จะน่าเบื่อน้อยเกินไป.) สารนี้ในเวลาที่ถูกฉ่ำเช่นนั้นและมันยังคงเป็น มันเกี่ยวกับการทำชีวิตประจำวันของรากปฏิบัติธรรมของคุณไม่เพียง แต่บางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญที่เกิดขึ้นในขณะที่คุณกำลังพยายามที่จะได้รับการรู้แจ้ง

ศูนย์ Shambhala ยังคงที่นี่ 41 ปีต่อมาเจริญรุ่งเรืองยังและเรายังอยู่ที่นี่ (ส่วนใหญ่ของเรา) ที่เกี่ยวข้องกับการทำงานเพศ (บางครั้ง) และเงินพยายามที่จะตัดกรอบธรรมของเราทั่วสิ่งเหล่านี้ แต่สิ่งที่ Rinpoche พูดในเวลาและสิ่งที่เราทุกคนยังคงต้องการที่จะได้ยินก็คือวิธีที่เราจัดการกับชีวิตของเราเป็นของเราธรรม

อ้างจาก Rinpoche นี้ผลรวมมันได้อย่างสมบูรณ์และผมเองดำรงชีวิตอยู่ด้วยมัน:

มีหลายคนที่จะเรียนรู้มากกว่าผมและอื่น ๆ ที่ยกระดับในภูมิปัญญาของพวกเขา แต่ผมไม่เคยทำแยกระหว่างจิตวิญญาณและทางโลก หากคุณเข้าใจด้านที่ดีที่สุดของธรรมนี้เป็นแง่มุมที่ดีที่สุดของโลก และถ้าคุณควรปลูกฝังด้านที่ดีที่สุดของโลกนี้ควรจะอยู่ในความกลมกลืนกับธรรม

(จากไดอารี่ที่ไม่ถูกเผยแพร่ Chogyam Trungpa ของ, 1966.)